De ontdekking van zichzelf

Harry Mulisch neemt in de literatuur van na de oorlog een bijzondere positie in. Dat vond hij vooral ook zelf. Niet alleen in zijn geschriften – hij voelde zich met geen van zijn schrijvende tijdgenoten verwant –, maar in het geheel van zijn persoonlijkheid en verschijning. Die unieke positie zou Mulisch zijn leven lang verdedigen in al zijn uitingen over zijn schrijverschap, uitspraken waarin hij zichzelf en zijn werk niet zelden mythologische proporties liet aannemen. Niet eerder gepubliceerde foto's van Mulisch door Annelies Romein illustreren het artikel.